Το βίντεο της διαδικτυακής εκδήλωσής μας ανέβηκε στο κανάλι του "ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι" στο YouTube. Όσες και όσοι ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν την παρακολούθησουν ζωντάνα ή θέλουν να παρακολουθήσουν ξανά, μπορούν να το κάνουν τώρα στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.youtube.com/watch?v=rXLSiFQysQk&feature=emb_logo
Η Κίνηση Πολιτών «Στάση στο Καλαμάκι» και η Δημοτική Κίνηση «ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι» το επόμενο διάστημα θα διοργανώσουν, μαζί αλλά και χωριστά, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821, σειρά εκδηλώσεων πάνω σε θέματα ιστορίας και τέχνης.
Η πρώτη μας εκδήλωση θα γίνει διαδικτυακά στις 9/2/2021 και ωρα 7 μμ με θέμα:
«Ο Ρήγας Φεραίος, ο Ελληνικός Διαφωτισμός και το παμβαλκανικό όραμα«
Για το θεμα αυτό θα μιλήσουν:
Την συζήτηση θα συντονίσει ο Νίκος Ξυδάκης, Δημοσιογράφος και Διευθυντής του Ρ/Σ «105,5 Στο Κόκκινο».
Θα γίνει ζωντανή αναμετάδοση από τις σελίδες https://www.facebook.com/anokatokalamaki , https://www.facebook.com/stasistokalamaki, από την ιστοσελίδα www.left.gr και από την ιστοσελίδα https://anokatostokalamaki.wordpress.com/2021/02/03/rigas_ferraios_diafotismos_pamvalkaniko_orama/
Αναδημοσίευση
Ο Κώστας Βάρναλης και το έργο του δεν χρειάζονται συστάσεις.
Αυτό που πολλοί δεν ξέρουν είναι ότι υπήρξαν μαζί με τη σύζυγό του Δώρα Μοάτσου κάτοικοι για αρκετά χρόνια, ίσως και δημότες (υπάρχουν κάποιες αμφισβητήσεις) του Αλίμου. Αυτό προκύπτει από μαρτυρίες αλλά και από την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου υπ’ αρ. 129/12.11.1975, με θέμα «μετονομασία οδών», όπου αναγράφεται η πρόταση του Προέδρου: «. . .2) Την οδόν Βασιλέως Γεωργίου Α’ κειμένην εις την περιοχήν Κεντρικού Καλαμακίου, μετονομάζει εις οδόν «ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ», προκειμένου να τιμηθή ο αποθανών Ποιητής-Λογοτέχνης Κώστας Βάρναλης, ο οποίος υπήρξε δημότης και επί σειρά ετών κάτοικος του Δήμου».
Μετά την απόλυσή του από τη δικτατορία του Πάγκαλου από καθηγητής μέσης εκπαίδευσης το 1925 λόγω των αριστερών ιδεών του, στράφηκε στη δημοσιογραφία. Σήμερα δημοσιεύουμε ένα χρονογράφημά του στην Αυγή της 16.11.1953 για το θέμα των δημοτικών τελών. Σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά ακόμη διαμαρτυρόμαστε για το ίδιο θέμα…
____________________________________________
Φορομπηχτικά
Μου γράφει «Ένας φίλος»: «Από ποιόνε να ζητήσω βοήθεια; Ούτε από τους ντόπιους ούτε από τους ξένους «αδικούντας». Όλοι τους ζητάνε να μου πιούνε το αίμα. Δεν αντέχω πια! Κάθε τόσο καινούργιοι φόροι κι αυξήσεις των παλιών! Κι είμαι ένας απλός μισθοβίωτος. Και για να το αποδείξω χρειάζονται περισσότερα λεφτά από τους φόρους. Γιατί ο ανελέητος υπάλληλος σε φορολογεί με το μεγαλύτερο συντελεστή και άιντε τρέχα κατόπι ν’ αποδείξεις, μετά τον ακρωτηριασμό του μύθου, πως δεν είσαι γκαμήλα!
Λέω «τρέχα» και κυριολεκτώ. Γιατί, αν δε μου αρέσει η φορολογία, «δύναμαι» εντός εικοσαημέρου ν’ ασκήσω προσφυγήν ενώπιον της Πρωτο-βαθμίου Επιτροπής. Και δι έκαστον τέλος απαιτείται ιδιαιτέρα προσφυγή. Αυτά μου λέει ο δήμος (που, φαίνεται πάει να ξεπεράσει το κράτος σε αντι-λαϊκότητα). Και είναι τα τέλη: α) απορριμμάτων, β) φωτισμού, γ) υπονόμων! Για κάθε προσφυγή χρειάζεται ν’ αφήνω τη δουλειά μου και να τρέχω να καλώ μάρτυρες ή πραγματογνωμοσύνες και να βγάζω πιστοποιητικά, να πληρώνω ποιός ξέρει πόσα για χαρτόσημα, για να βγώ πτώμα από τις δαγκάνες αυτής της φορομπηχτικής εμπλοκής!
Και νά’ τανε μόνο η Πρωτοβάθμιος Επιτροπή; Για να λέγεται «πρωτο-βάθμιος», θα υπάρχουνε κι άλλες: δευτεροβάθμιες κ.τ.λ. Αλλ’ υπάρχει και η εμπλοκή του προέδρου. Όταν θα βεβαιωθεί ο σπιτονοικοκύρης μου, πως πληρώνω τέλη κεφαλαιοκράτου, θα προσβάλει την ιδιότητά μου του μισθο-συντήρητου, και θα θελήσει να με διώξει από το σπίτι . . .
Ποιός θα με σώσει;
Και εξηγούμαι:
Κατοικώ σ’ ένα διαμέρισμα με τρία δωμάτια. Ο δήμος χρόνια τώρα τα μετράει τέσσερα. Βάζει δηλαδή και το χώλ για δωμάτιο. Πλήρωνα για κάθε «δωμάτιο» 25.000 το χρόνο – και δε μιλούσα. Μόλις πριν από ένα μήνα πλήρωσα τις 100.000 της χρονιάς μου. Χτες μου ήρθε άλλο χαρτί με το χρώμα της χολέρας: κίτρινο. Και με πληροφορεί, με το «έτσι θέλω», ότι «ενεγράφην συμφώνως τω άρθρω 19 του Α.Ν. 1910/51 εις τον φορολογικόν κατάλογον του δημοτικού τέλους», ως κάτωθι: Τέλος απορριμμάτων, δωμάτια 4, Ζώνη Α (αυτό το Άλφα με τρομάζει!) δραχμαί 240.000 (συντελεστής 60.000 από 25.000 που ήτανε!). Τέλος φωτισμού 96.000 (συντελεστής 24.000). Τέλος υπονόμων δεν μου καταλογίσανε, όχι βέβαια, γιατί δεν υπάρχουν υπόνομοι. Του χρόνου βλέπουμε!
Αλλά στο ζήτημα του φωτός συμβαίνει το εξής: Πριν από δύο χρόνια το Αστυνομικό μου Τμήμα, μ’ ένα έγγραφό του μου συνιστούσε ν’ ανάβω το φως της εξώπορτας. Εδώ και δύο χρόνια το ανάβω συνεχώς κάθε νύχτα, και είμαι ο μόνος στη γειτονιά μου που δίνει φως στο δρόμο. Και αντί να με πληρώνει ο δήμος, ζητάει να τον πληρώνω εγώ!
Να ποια είναι η δικαιοσύνη των «ρωμαλέων» καθεστώτων! Και νά’ τανε μόνο το ρεύμα που πληρώνω για άλλους επί δύο χρόνια! Είναι και τα λαμπιόνια που δε βαστάνε πιότερο από μήνα! Και το αποτέλεσμα, ύστερα από το χαρτί της χολέρας, είναι τούτο: Έπαψα ν’ ανάβω το ηλεκτρικό της εξώπορτας . . .
Πάντως θα ασκήσω προσφυγήν κ.τ.λ. και θα σας γράψω τα όσα θ’ ακούσω ή θα . . . πάθω».
Αναδημοσίευση απο την ιστοσελίδα του "ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι https://anokatostokalamaki.wordpress.com/2021/01/27/70_hronia_meta_ton_varnali_dhmotika_telh/
Στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς και εν μέσω των πολλαπλών κρίσεων που βιώνει η ανθρωπότητα, δοκιμάζεται η ικανότητά μας να σκεφτούμε το συλλογικό μας μέλλον. Στις μεταβολές της σχέσης μας με το μέλλον αναφέρεται το ακόλουθο άρθρο της Ντονατέλα ντι Τσέζαρε, καθηγήτριας Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης.
______________
Η αυγή της νέας χιλιετίας χαρακτηρίζεται από μια πρωτόγνωρη δυσκολία να φανταστούμε το μέλλον. Το εμπόδιο δεν είναι πλέον τόσο το λεγόμενο «τέλος της Ιστορίας» -εκείνο το κλείσιμο στην ανελέητη οικονομία του κεφαλαίου- όσο το «τέλος του κόσμου» που ήδη εκλαμβάνεται σχεδόν σαν προφανές. Εκείνες που μιλούν γι’ αυτό είναι πρωτίστως οι εμπειρικές επιστήμες: η κλιματολογία, η γεωφυσική, η ωκεανογραφία, η βιοχημεία, η οικολογία. Τουλάχιστον αυτό είναι σαφές: ο κόσμος του ύστερου καπιταλισμού είναι εκείνος της πλανητικής οικολογικής κατάρρευσης. Η συγχώνευση τεχνοοικονομίας και βιόσφαιρας είναι μπροστά στα μάτια όλων. Αποκαλείται Ανθρωπόκαινος η εποχή της Γης στην οποία οι άνθρωποι παρατηρούν τα καταστροφικά και θανατηφόρα αποτελέσματα αυτής της ασύμμετρης συγχώνευσης, εξαιτίας της οποίας η φύση διαβρώνεται μέχρις αφανισμού. Η βιαιότητα όμως της επέμβασης δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την αμείλικτη κυριαρχία του κεφαλαίου. Η ανθρώπινη αδυναμία επικρατεί. Ετσι το φαντασιακό των ανθρώπων μετεωρίζεται μεταξύ της ανομολόγητης ευχής να μην αλλάξει τίποτα, να σταματήσει ο χρόνος, και της αγωνιώδους αναμονής για το «ατύχημα του μέλλοντος», στο οποίο πριν από χρόνια ο Πολ Βιριλιό διέβλεπε την καταστροφική έκβαση του «επιστημονικού φονταμενταλισμού».
Το τέλος του κόσμου, τρομερό και ανεξιχνίαστο, συντάραζε μέσα στους αιώνες τον εβραϊκό-χριστιανικό κόσμο. Αυτό το «τέλος» όμως έχει σήμερα δραματικά πραγματικό νόημα. Δεν υπάρχει πλέον ελπίδα σε έναν άλλο κόσμο. Σήμανε η ώρα της αντεστραμμένης ουτοπίας: της τελευταίας εποχής -έτσι την αποκάλεσε ο Γκίντερ Αντερς, ο φιλόσοφος ο οποίος περισσότερο ίσως από τους άλλους ωθήθηκε να προεικονίσει την εξολόθρευση της ανθρωπότητας, εκπέμποντας ένα ισχυρό σήμα κινδύνου εναντίον εκείνης της αυτοκτονίας που ήδη από τότε φαινόταν στον ορίζοντα. Από αυτή την άποψη πολύ λίγα άλλαξαν από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, κατά τα οποία έγραφε ο Αντερς. Αλλαξε η μεταφορά: περάσαμε από τον πυρηνικό χειμώνα στην παγκόσμια υπερθέρμανση. Κατά τα λοιπά, παρά μια κάποια συνειδητοποίηση του κινδύνου, η πορεία προς την οικολογική καταστροφή και την αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας δεν ανακόπηκε. Το αντίθετο! Εξάλλου είναι η ίδια η λειτουργία του επιστημονικοτεχνικού πολιτισμού, με τα δικά του πρότυπα υλικής ευημερίας, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες.
Ενώ η προαναγγελθείσα καταστροφή πλησιάζει όλο και περισσότερο, η αδυναμία μας μεγαλώνει. Τι να κάνουμε; Είναι ήδη πάρα πολύ αργά; Μήπως όλα αυτά τα προειδοποιητικά σήματα κινδύνου φανερώνουν έναν πρώιμο καταστροφισμό; Μήπως η επιστήμη μάς επιφυλάσσει μιαν έκπληξη της τελευταίας στιγμής; Υπάρχει ωστόσο τούτο το νέο στοιχείο: το επικείμενο τέλος των καιρών έχει ήδη για μας, που ζούμε στην τρίτη χιλιετία, έναν ιστορικό -και όχι πλέον μόνο κοσμολογικό- χαρακτήρα. Η ιστορική βεβαιότητα του τέλους σφραγίζει μια εποχή, η οποία εκτυλίσσεται με βάση ένα αποκαλυψιακό σενάριο στο οποίο απουσιάζουν θεολογικές αντηχήσεις και πολιτικές επαγγελίες. Η Αποκάλυψη διαγράφεται εν μέσω πλήρους κοσμικής και επιστημονικής νεωτερικότητας. Το κακό που έρχεται αναγγέλλεται ορθολογικά εν μέσω της ανορθολογικής πορείας μιας ανθρωπότητας που παλεύει εναντίον της αυτοκαταστροφής της. Για πρώτη φορά κερδίζει έδαφος η ιδέα ότι ο θάνατος του ατόμου θα μπορούσε να συμπέσει με το τέλος του κόσμου. Τίποτα δεν θα απέμενε έπειτα, ούτε η ανάμνηση των άλλων, ούτε η κοινή μνήμη, ούτε κάποια κληρονομιά. Ολα επομένως θα ήταν μάταια. Ολα όσα η ανθρωπότητα έχει οικοδομήσει μέσα στους αιώνες και τις χιλιετίες θα τερματίζονταν για πάντα.
Τι σημαίνει όμως να ζει κανείς ή να επιβιώνει σε έναν καιρό χωρίς αύριο; Το μέλλον είναι κλειστό, προορισμένο να αναπαράγει το παρελθόν. Δεν υπάρχει αναμονή, προσδοκία, άνοιγμα στο μέλλον. Επειδή δεν περιμένουμε πλέον το σωτήριο γεγονός, που θα μπορούσε τελικά να καταστήσει δυνατό το ανέφικτο, αλλά μόνο φοβόμαστε το ατύχημα του μέλλοντος. Επικρατεί μια αναμονή γεμάτη αγωνία και ανησυχία. Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της μεταβολής της σχέσης μας με το μέλλον; Για να απαντήσουμε, χρειάζεται να βαδίσουμε σε μια αχαρτογράφητη περιοχή. Παρακμάζει η ιδέα της προόδου, εκείνο το όνειρο που επί πολλούς αιώνες είχε ωθήσει τους ανθρώπους να προχωρούν μαζί προς κοινούς στόχους. Χάνεται όμως και η εμπιστοσύνη στη δυνατότητα να επηρεάσουμε την πορεία των γεγονότων, συντομεύοντας την αναμονή, αποφεύγοντας αυτό που φαινόταν αναπόφευκτο, βελτιώνοντας τις τύχες των ανθρώπων. Δεν υπάρχει πλέον λύτρωση, ούτε επανόρθωση ούτε σωτηρία. Είτε είναι η Επανάσταση είτε το Βασίλειο του Θεού, η ελπίδα φαίνεται καταδικασμένη να είναι κενό γράμμα. Τα βάσανα που μας ταλανίζουν στο παρόν δεν βρίσκουν επαγγελία επανόρθωσης από τη δικαιοσύνη που θα επιβληθεί στο μέλλον. Γι’ αυτό και όλα τα δεινά του παρόντος αποκαλύπτονται τρομερά αθεράπευτα.
Ακριβώς επειδή η Ιστορία χάνει το νόημά της, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη φτιάχνει ιστορία από μόνη της, διαχωρισμένη και διασκορπισμένη σε μιαν ατομική και αδιευκρίνιστη μοίρα. Εχουν κοπεί οι δεσμοί της με τις άλλες ανθρώπινες υπάρξεις και τις άλλες ατομικές ιστορίες. Γίνεται επομένως αδύνατο να ερμηνεύσει την ήττα της σε μια ιστορία η έκβαση της οποίας δεν έχει ακόμα κριθεί, να δει τη ζωή της ως συμβολή στην οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου, εκείνου της ουράνιας μακαριότητας ή της επίγειας ανασύνθεσης των συγκρούσεων στην αταξική κοινωνία. Κληρονομεί έναν χειρότερο κόσμο στις επόμενες γενεές. Συρρικνώνεται η οπτική της αιωνιότητας και το όραμα του μακρινού μέλλοντος. Η ανθρώπινη ύπαρξη περιορίζεται στο τόξο της δικής της μόνο φυσικής ζωής, κλείνεται μέσα στη δική της βιογραφία, εντός της οποίας συγκεντρώνονται όλες οι προσδοκίες της. Αυτή η ιδιωτικοποίηση του μέλλοντος είναι πηγή όχι μόνο αγωνίας αλλά και διάχυτης βίας. Καθένας καλλιεργεί μιαν ατομική ουτοπία, μια χίμαιρα αποτελούμενη από επιτυχία, πλούτο, κύρος. Οι περισσότεροι είναι προορισμένοι να ναυαγήσουν.
Εδώ έρχεται στο φως η πανωλεθρία της πολιτικής, η οποία έχει χάσει κάθε σωτηριολογική διάσταση. Χωρίς δεσμούς με την Ιστορία, στερούμενη ώθησης προς το μέλλον, ανίκανη για μια σφαιρική θεώρηση, η πολιτική, περιορισμένη μόνο στη διακυβέρνηση, προχωρώντας από τη μια επείγουσα κατάσταση στην άλλη, επικεντρώνεται στο παρόν χωρίς αύριο, προσπαθώντας να ακολουθήσει τα γεγονότα, να καβαλήσει το κύμα. Η ανευθυνότητα, δηλαδή η έλλειψη απαντήσεων στις μελλοντικές γενεές, φαίνεται να είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της τωρινής πολιτικής. Είναι δύσκολο να προβλέψουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες για την επιβίωση της δημοκρατίας. Πάνω απ’ όλα η πολιτική είναι ανίκανη να προεκταθεί στο μέλλον επινοώντας μια εναλλακτική λύση. Μπορούμε να ονειρευόμαστε μόνο στο εσωτερικό του καπιταλιστικού ρεαλισμού, όπου τα όνειρα τις περισσότερες φορές μετατρέπονται σε εφιάλτες. Για το σύγχρονο φαντασιακό φαίνεται ότι είναι πιο εύκολο να φανταστεί το τέλος του κόσμου από το να αναπαραστήσει το τέλος του καπιταλισμού. […]
Αγαπητοί φίλοι της ΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΚΑΛΑΜΑΚΙ
Ευχαριστούμε όλους για τη
προσφορά και τη συμμετοχή σας στο παζάρι μεταχειρισμένων βιβλίων που οργανώσαμε
πριν τις γιορτές. Σας ενημερώνουμε ότι στείλαμε στα φυλακισμένα παιδία στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα - ΕΚΚΝΑ, 50 δεντράκια μαζί με τα φωτάκια τους και μικρά στολίδια. Σε συνεννόηση με τον Δ/ντή του σχολείου κ.
Π.Δαμιανό με τα χρήματα που μας περίσσεψαν αγοράσαμε τηλεκάρτες, πολύ χρήσιμες
στα παιδιά, και θα τις παραδώσουμε μαζί με τα βιβλία που κάποιοι από εσάς μας
άφησαν για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης τους.
Καλή μας χρονιά, γεμάτη
αλληλεγγύη.
.
Το χρέος του Αριστείδη
Ο Α. Θωμόπουλος δεν πτοήθηκε από τις δυσκολίες. Για τον απλό λόγο ότι θεώρησε ότι αυτό ήταν -όπως αναφέρει και ο τίτλος μιας από τις εργασίες του- το χρέος του απέναντι στους πολίτες του δήμου μας.
Οι τρεις εργασίες του είναι:
1. «Το Χρέος», καταγραφή των εγγράφων από το προσωπικό του αρχείο του της περιόδου 1983-2006 κατά την οποία ήταν δημοτικός σύμβουλος - Εργασία του 2018
2. «Το Θεμέλιο, ερανισμός και σχόλια: ταυτοτικών στοιχείων του Θουκυδίδη, και, αναφορών από την αρχαία και νεότερη γραμματεία για τους αρχαίους δήμους Αλιμούντος και Ευωνύμου, την Κωλιάδα άκρα, τον Άγιο Κοσμά, τους Τράχωνες, την Κοινότητα Καλαμακίου, το Δήμο Αλίμου, τον Υμηττό, το Ελληνικό, το ρέμα Πικροδάφνης κι άλλα» - Εργασία του 2019
3. «Πολιτικές αποφάσεις-ψηφίσματα 1936-2014» της κοινότητας Καλαμακίου και του δήμου Αλίμου - Εργασία του 2020
Στο «Θεμέλιο» ο Αριστείδης Θωμόπουλος αναφέρει τους λόγους για τους οποίους καταπιάστηκε με αυτή την επίπονη εργασία:
«Αυτή την έλλειψη, προσπαθεί να καλύψει το παρόν πόνημα. Δηλαδή να προσδιορίσει, καταγράψει ή αποθησαυρίσει, από τις αρχαίες και νεότερες γραμματείες, τις αναφορές που γίνονται σε αυτές για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του, τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στη γη μας, κοινωνικά/ ιστορικά γεγονότα κ.α. Να συναθροίσει τα «εγκατεσπαρμένα», και να τα καταστήσει «συγκεντρωμένα». Κείμενα και στοιχεία που να αποτελούν, κατά το δυνατόν, αδιαμεσολάβητες φωνές και έγγραφα για την κοινωνία και την ιστορία (…)
Και συνεχίζει…
«Καταγράφηκαν όλες οι αναφορές που κρίθηκαν αναγκαίες για το σκοπό του παρόντος. Ενώ εντοπίστηκαν και πολλές άλλες που παρελήφθη η καταγραφή τους. Ως μη σημαντικές. Υπάρχουν και άλλες λανθάνουσες; Προφανώς. Πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα εύρεσης και άλλων. Για κάθε παράλειψη έχω την αποκλειστική ευθύνη. Εκείνο που μπορώ να βεβαιώσω είναι ότι εξαντλητικά κατέβαλα κάθε προσπάθεια περισσότερο από ένα χρόνο καθημερινά, «με ωράριο εργασίας» στις βιβλιοθήκες κ.ά., και με «υπερωρίες» στο σπίτι για τη μελέτη των βιβλίων «της δανειστικής βιβλιοθήκης» και την αναζήτηση χρήσιμων βιβλίων στους ηλεκτρονικούς καταλόγους, ώστε η προσπάθεια και το πόνημα αυτό, να καταστεί όσο το δυνατό πληρέστερο για κάθε κεφάλαιο που διαπραγματευόμουν. Επεδίωξα να αποτελεί, «Το Θεμέλιο» για την Ιστορία του Δήμου και των Αλιμιωτών. Ωφέλιμο για τους συμπολίτες μας».
Για μας που τον γνωρίζουμε δεν ήταν έκπληξη ότι ένας από τους βασικούς στόχους αυτών των εργασιών ήταν να βοηθήσει την εκπαιδευτική κοινότητα, τόσο τους δασκάλους και τους καθηγητές, όσο και τους μαθητές:
«Επεδίωξα επίσης αυτό να συντρέξει τους δασκάλους της πρωτοβάθμιας, τους καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης, αλλά και τους μαθητές. Όταν οι πρώτοι θα διδάσκουν ή εντρυφούν στην τοπική ιστορία, για να τη μεταδώσουν στους μαθητές. Κι όταν οι τελευταίοι καλούμενοι σε ενασχόληση ή εργασίες για την τοπική ιστορία, θα βρίσκουν στο πόνημα αυτό τη δική τους βάση δεδομένων. Διότι κατά κοινή παραδοχή, η απόκτηση γνώσης από τη μαθητιώσα νέα γενιά είναι ικανή κι αναγκαία συνθήκη, όχι απλώς του βίου, αλλά και της ίδιας της δημιουργίας. Εάν θα βρουν βοήθεια στο παρόν, θα έχει εκπληρωθεί ο σκοπός μου».
Ο Α, Θωμόπουλος έβαζε πάντα σε πρώτη μοίρα τον έλεγχο των δημοτικών αρχών, ένα επίκαιρο δυστυχώς ζήτημα καθώς πλέον οι δημοτικές αρχές, επικαλούμενες σε μεγάλο βαθμό την πλειοψηφία υποτιμούν ή και ακόμα χειρότερα αγνοούν τις εκάστοτε μειοψηφίες. Στην εργασία στη οποία παρουσιάζει τις «Αποφάσεις και τα Ψηφίσματα» του δήμου μας θέτει και πάλι τα φλέγοντα ζητήματα της διαφάνειας, του διαλόγου και βεβαίως του ελέγχου των δημοτικών αρχών από τους πολίτες:
«Πρέπει ε π ι π λ έ ο ν να υπάρχει και η δυνατότητα άσκησης ελέγχου από τους πολίτες. Παλαιά, γράφαμε στα Προγράμματά μας μεταφορικά, «το Δημαρχείο να είναι γ υ ά λ ι ν ο», για να ελέγχει «απέξω» ο λαός, «τι γίνεται μέσα». Οι δημοτικές Αρχές, πρέπει να είναι πρωταγωνιστές της ενίσχυσης του κοινωνικού δεσμού σε τοπικό επίπεδο, με διαφάνεια και διάλογο, με τα εργαλεία που παρέχουν η επικοινωνία, η δράση και η πρακτική, μέσα στην καθημερινότητα. Αυτός πρέπει να είναι ο θεσμικός πολιτικός ρόλος του Δήμου.
Η πλήρης ενημέρωση των πολιτών, η εγκαθίδρυση μιας συλλογικής θέλησης, και η οργάνωση των διεκδικήσεων. Η πρακτική εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής αντίληψης, καλλιεργεί και στο δημοτικό μηχανισμό μια κουλτούρα διαβούλευσης με τους πολίτες και την πληροφόρησή τους.
Ας ξεκινήσουμε από τα «καθημερινά» και πιο «απλά», για να επιτύχουμε και στα πιο «σύνθετα» και δύσκολα.
Επιλογές και πρωτοβουλίες, πρέπει να αναπτυχθούν από τις διοικήσεις κάθε Δήμου, και για τα μ ε γ ά λ α ζ η τ ή μ α τ α της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σήμερα, υπάρχει ευρύ πεδίο γι αυτό. Παράδειγμα: Κατά τους τελευταίους Κώδικες, οι Δήμοι έχουν αρμοδιότητες, έστω συμβουλευτικές:
α) Για την ανάπτυξη του Δήμου και τη στήριξη της τοπικής οικονομίας,
β) Για το περιβάλλον, «εκπόνηση τοπικών προγραμμάτων για την προστασία και αναβάθμιση του φυσικού, αρχιτεκτονικού, ανθρωπογενούς και πολιτιστικού περιβάλλοντος, στα πλαίσια των εθνικών και ευρωπαϊκών πολιτικών»,
γ) Για τη ποιότητα ζωής και την εύρυθμη λειτουργία των πόλεων,
δ) Για την απασχόληση,
ε) Για την κοινωνική προστασία και αλληλεγγύη κ.ά. πολλές».
Αυτά τα αποσπάσματα είναι ένα μικρό μόνο ένα δείγμα από τις πλούσιες σε περιεχόμενο εργασίες -από τα πονήματα- του Α. Θωμόπουλου. Κάθε συνειδητός πολίτης θα βρει στις εργασίες αυτές πολλές απαντήσεις στα ερωτήματα και τους προβληματισμούς του, έχει τη δυνατότητα ανατρέξει σε πηγές, σύγχρονες αλλά και ιστορικές, να βρει στοιχεία για την πρόσφατη ιστορία του ιστορικού δήμου μας
Θέλω, ωστόσο, να πληροφορήσω τον επίδοξο αναγνώστη αυτών των εργασιών ότι δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια εύκολη ανάγνωση. Αλλά έτσι ήταν πάντα. Δεν υπάρχει βασιλική οδός για τη γνώση. Και οι εργασίες του Αριστείδη Θωμόπουλου δεν μας προσφέρουν μόνο στοιχεία αλλά και γνώση.
Εμείς υποσχόμαστε ότι θα παρουσιάζουμε κατά περιόδους τμήματα αυτών εργασιών.
Π.Μ
Τα τρία πονήματα του Αριστείδη Θωμόπουλου μπορείτε να τα διαβάσετε ελέυθερα πατώντας στους παρακάτω συνδέσμους :
ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ - ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ 1936-2014 (2020)
Τα Χριστούγεννα ήρθαν νωρίτερα
Από τότε που ξεκίνησε η γοητευτική περιπέτειά μου στην Εκπαίδευση στις φυλακές, έχασα τη γοητεία των Χριστουγέννων...
Δεν άντεχα, ούτε αντέχω, την τεράστια αντίθεση του "μαύρου μέσα" με το φωτεινό γεμάτο λαμπιόνια "πολύχρωμο έξω".
Κάθε χρόνο ολόκληρο τον Δεκέμβρη και τον μισό Γενάρη, ζω την ίδια κατάσταση...
Μισή μέρα έτσι..
Την άλλη μισή αλλιώς...
Ομως, το σχολείο, κάθε χρόνο το στολίζαμε... Δάσκαλοι και μαθητές μαζί...
Γιατί; γιατί άρεσε στους μαθητές μας... Τους έκανε να νοιώθουν κάπως σαν... το σπίτι τους...
Και...στις 23 το μεσημέρι, κάθε χρόνο, μετά τη γιορτή μας το χριστουγεννιάτικο δένδρο του σχολείου μετακόμιζε σε χώρο της φυλακής για να το χαίρονται όσο το δυνατόν περισσότεροι...
Κάθε χρόνο εκτός από φέτος...
Φέτος, εν μέσω πανδημίας, δεν έχουμε γιορτή, ούτε στολίσαμε το σχολείο...
Τους μαθητές μας, εκτός εξαιρέσεων, τους βλέπουμε δύσκολα και τους περισσότερους για να τους δώσουμε υλικά αγαθά που μας προμηθεύουν οι νεράιδες και οι πρίγκιπές μας από τις ομάδες αλληλεγγύης και όχι μόνο...
Έτσι, δεν χρειαζόταν να έρθει η 23η του Δεκέμβρη. Αποφασίσαμε να μεταφέρουμε δένδρα στολίδια φωτάκια, ένα δένδρο σε κάθε όροφο, από τώρα...
Όμως δεν μας έφτανε...
Οι μαθητές μας έχουν ταλαιπωρηθεί αρκετά και λόγω της πανδημίας και λόγω του υπερπληθυσμού...
Θέλαμε ένα μικρό δενδράκι στολισμένο σε κάθε κελί..
Να νοιώθουν ζεστασιά και το βράδυ, όταν η σιδερένια πόρτα κλειδώνει...
Και τότε, έτσι γίνεται συνήθως όταν δυσκολεύομαι σε κάτι, χτυπάει το τηλέφωνο...
Φίλος αλληλέγγυος από την οργάνωση "Στάση Καλαμάκι"...
Τι μπορούμε να κάνουμε για τους μαθητές σας; μου είπε...
Θέλουμε 50 δενδράκια - τόσα κελιά λειτουργούν, τα άλλα είναι κλειστά λόγω έργων - του είπα. Μπορείτε;
Και μπόρεσαν....
Τα δενδρακια ήρθαν σήμερα...
Με τα στολίδια τους...
Ήθελα πολύ να είσασταν από κάποια γωνιά και να βλέπατε τη χαρά των παιδιών που ήρθαν, ως εκπρόσωποι του κάθε ορόφου, για να τα παραλάβουν...
Χαρά και βουρκωμένα βλέμματα...
Κύριε Πέτρο θα νοιώσουμε σαν στο σπίτι μας, μου είπε ο.....
....και βούρκωσα κι εγώ...και οι συνάδελφοι που τον άκουσα...
Όπως βουρκώνω και τώρα που σας το περιγράφω....
Μάλλον σε μένα τα Χριστούγεννα ήρθαν νωρίτερα... Κι ας μη μ αρέσουν...
Πέτρος Δαμιανός
_______________________________________________________________
ΥΓ. Τα δεντράκια παραδόθηκαν για να προλάβουμε τις γιορτές, όμως τα χρήματα ακόμη τα χρωστάμε, γι αυτό μη σταματήσετε να αγοράζετε βιβλία από το παζάρι μας.
Δελτίο Τύπου - Εκδήλωση "Σκέψεις και προβληματισμοί για την έμφυλη βία"
Το Σάββατο 5/12/2020 οι συλλογικότητες «ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι» και «ΣΤΑΣΗ στο Καλαμάκι» ένωσαν τις δυνάμεις τους και πραγματοποίησαν τη διαδικτυακή εκδήλωση με τίτλο «Σκέψεις και προβληματισμοί για την έμφυλη βία». Αφορμή αποτέλεσε η 25η Νοέμβρη-Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της έμφυλης βίας, και η εκδήλωση αφιερώθηκε τόσο σε όλες τις γυναίκες που σπάνε τη σιωπή όσο και στη γυναίκα-σύμβολο Ελισάβετ-Μπέτυ Βακαλοπούλου, τη σπουδαία αγωνίστρια που υπέστη την υπέρτατη βία, εκείνη των ναζιστικών εγκλημάτων, και επέζησε μαχόμενη και που σήμερα βρίσκεται στη δύση της ζωής της (βλ. https://stasistokalamaki.blogspot.com/2020/12/blog-post.html).
Στη διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της Βίλμας Μενίκη «Οι Κατίνες μου». Το ντοκιμαντέρ «Οι Κατίνες μου» επιχειρεί να καταγράψει σήμερα την ιστορία της «Αυτόνομης Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης» που εμφανίστηκαν το 1985 και έδρασαν για μία δεκαετία.Μια και μάθαμε πλέον το click away ας το χρησιμοποιήσουμε για καλό σκοπό.
Αγοράστε ένα βιβλίο από δεύτερο χέρι από το παζάρι βιβλίων της «Στάσης στο Καλαμάκι» και μεις με αυτά τα 5 ευρώ θα αγοράσουμε ένα δεντράκι και θα το στείλουμε στις φυλακές νέων Αυλώνα για να στολίσει έναν από τους 50 θαλάμους.
Τα βιβλία μας είναι πολλά και για όλα τα γούστα. Διαλέξτε από τις παρακάτω φωτογραφίες ή διαλέξτε επί τόπου όταν θα έρθετε. Τηλεφωνήστε μας στο 6948539673 ή 6948030817 για να συνεννοηθούμε για την παραλαβή έξω από τον πολυχώρο της Στάσης, Παλαμηδίου 12-16 στον Άλιμο.
«Και αναρωτιέμαι, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να τιμηθεί η μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Μόνο η πορεία ή τα λουλούδια στο σημείο που δολοφονήθηκε; Αν για παράδειγμα γινόταν μία δράση με στόχο “ένα κρεβάτι για κάθε φυλακισμένο παιδί” δεν θα ήταν ένας φόρος τιμής άξιος;».
Συνωστισμός στα κελιά σε περίοδο πανδημίας, διότι «οι εργασίες στα κτίρια της φυλακής καθυστερούν πάνω από ένα χρόνο αλλά θα μπορούσε να λυθεί άμεσα το πρόβλημα με την τοποθέτηση κοντέινερ» τονίζει ο διευθυντής του σχολείου σημειώνοντας ότι “μέχρι τώρα δεν υπήρξε ευτυχώς κρούσμα ή τουλάχιστον δεν το ξέρουμε, γιατί δεν έγιναν μέχρι τώρα τεστ, σήμερα ήρθανε για πρώτη φορά».
«Παρά τις δυσκολίες ή μάλλον χάρη στο πρώτο λοκ ντάουν, επειδή έβαλαν τα δυνατά τους, βλέποντας τον αγώνα που κάναμε όλοι οι εκπαιδευτικοί της φυλακής, είχαμε φέτος δύο φοιτητές. Δύο κρατούμενοι από τους τρεις που έδωσαν πέρασαν σε ΑΕΙ» δήλωσε υπερήφανος ο κ. Δαμιανός, τονίζοντας επίσης ότι σημειώθηκε φέτος ρεκόρ εγγραφών στο σχολείο της φυλακής: Περίπου 95% των κρατουμένων! «Αυτό μου δίνει δύναμη κι αισιοδοξία» κατέληξε.
Μπέτυ Βακαλοπούλου:
το κόκκινο τρίγωνο των αντιστασιακών
Η Ελισάβετ-Μπέτυ Βακαλοπούλου είναι άρρωστη και δυστυχώς δεν μπορεί να παρακολουθήσει τη σημερινή εκδήλωση μας με την οποία εμείς θέλουμε να τιμήσουμε αυτή τη μεγάλη αγωνίστρια.
Η Μπέτυ έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή στην υπόθεση της ανανεωτικής αριστεράς, στην υπόθεση της κομμουνιστικής ανανέωσης. Από μικρή, φοιτήτρια, του Πολυτεχνείου αφιερώθηκε στο κίνημα και στην εθνική αντίσταση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Η ίδια ανέφερε αργότερα ότι «Συμμετέχω στην Κεντρική Οικονομική Επιτροπή της και εξασφαλίζω πλουσιοπάροχες ενισχύσεις. Αυτό μου στοιχίζει την απαγόρευση συμμετοχής σε διαδηλώσεις με απειλή διαγραφής».
Δεν διέφυγε ωστόσο τη σύλληψη. Δεν την συνέλαβαν οι Γερμανοί αλλά οι περιβόητοι «τσολιάδες», οι Έλληνες συνεργάτες τους. Η Μπέτυ περιέγραψε αργότερα την σύλληψη της από «πατριώτες», ανάμεσα τους και μαθητές της σχολής Ευελπίδων, οι οποίοι, στα πλαίσια του εθνικόφρονος έργου τους, την παρέδωσαν τον Ιανουάριο του 1944 στα SS!
«Πήγαινα σε [οικονομικό] ενισχυτή στο τέρμα Πατησίων προσπερνώντας παλιό στρατόπεδο όπου εγκαταστάθηκε τάγμα τσολιάδων. Ο «λοχαγός» τους, εύελπις από το ΕΜΠ, με είδε και έστειλε δυο τσολιάδες να με πιάσουν (…) Ακολούθησε ο συνήθης, οδυνηρός βασανισμός από δύο ευέλπιδες. Ακινητοποίηση των ποδιών με ιμάντα όπλου, όλο και πιο οδυνηρά χτυπήματα στα πέλματα με στρατιωτική ζώνη. Η μεταλλική πόρπη της έπεφτε στο αριστερό πέλμα παραμορφώνοντάς το (….) Ειδοποιήθηκαν οι SS και με παραλάβανε 1η Ιανουαρίου του '44. Με μπάσανε στο παλιό διώροφο αρχηγείο τους της οδού Μέρλιν με ρίξανε μπρούμυτα στην σκάλα, με σύρανε στον όροφο, με ανάκριναν χωρίς βασανιστήρια και μ` έστειλαν νύχτα στο Χαϊδάρι. Έπονται δύο ανακρίσεις από ήπιο ανακριτή Αλπίνι. Άρχισε ελαφρά με βούρδουλα που θύμιζε Λερναία Ύδρα, από χοντρό λάστιχο σχισμένο σε πέντε λεπτότερα με απολήξεις μεταλλικών “νυχιών”… ».
Ο γερμανικός στρατός κατοχής την έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αρχικά στο στρατόπεδο Ράβενσμπρουγκ και στη συνέχεια στο Λάγκερ Ντράι, «υποκατάστημα» του Μπούχενβλαντ. Στο στρατόπεδο έφερε το κόκκινο τρίγωνο ένδειξη ότι ήταν πολιτική κρατούμενη. Οι πολιτικοί κρατούμενοι -κομμουνιστές, σοσιαλιστές και συνδικαλιστές- έφεραν κόκκινο τρίγωνο, οι Εβραίοι κίτρινο, οι ομοφιλόφυλοι ροζ, οι Ρομά και τα εν γένει «αντικοινωνικά» στοιχεία μαύρο και οι καταδικασμένοι του κοινού ποινικού δικαίου πράσινο τρίγωνο.
Η Μπέτυ περιέγραψε με λίγα λόγια την παραμονή της καθώς και την απελευθέρωση της από τα στρατόπεδα:
«Ράβενσμπρουκ! Από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα, στο Βραδεμβούργο. Άφιξη, ύπνος σε πλακόστρωτο, «γυμνική» παρέλαση το πρωί ανάμεσα σε SS. Έπεται η ριγέ στολή με το κόκκινο τρίγωνο των αντιστασιακών. Πριν από τα καταναγκαστικά, με μεταφέρουν στο ιατρείο για το πρησμένο από την παραμόρφωση πόδι. Υπεύθυνες τάξης του στρατοπέδου οι Ρωσίδες κρατούμενες (S.U.), των κρατουμένων στρατιωτίνες και Πολωνίδα με βούρδουλα! Η στρατοπεδάρχης που έχασε τον άντρα της στο ρωσικό μέτωπο συχνά έριχνε στο χώμα τις Ρωσίδες και έστριβε την μπότα της στα κεφάλια τους.
- Μεταφορά σε στρατόπεδο εργασίας, «υποκατάστημα» του Μπούχενβαλντ (lager 3), κοντά στη Λειψία. Εξοντωτικό το 12ωρο των καταναγκαστικών συν την συχνή ολονύχτια ορθοστασία τιμωρίας.
-Απρίλιος 1945, αρχή του τέλους. Άφιξη 12 Ελληνίδων από εξοντωμένες στο Άουσβιτς - Μπιργκενάου οικογένειες της Θεσσαλονίκης και από υπόγειες βιομηχανίες δηλητηρίων. Όμορφων, με γαλαζοπράσινα μαλλιά από τα δηλητήρια, σαν τη νεράιδα του Πινόκιο. Τα βράδια πηγαίναμε να τις βρούμε σε χωριστό περίβολο. Στην επιστροφή εισπράτταμε βουρδουλιές από τη φράου Αουφζέριν και την υπεύθυνη Πολωνέζα. (Άραγε ποιο θα ήταν το βιογραφικό της κ. Μέρκελ αν ζούσε τότε;).
- Κάποιο βράδυ του Απριλίου δεν τις βρήκαμε. Σε λίγες μέρες γενικό προσκλητήριο, με ανά δύο κουβέρτες και συνοδεία υπέργηρων φυλάκων. Πορεία παλίνδρομη ή κυκλική, μέσα στη Σαξονία, κυκλωμένη από τη στρατιά των ΗΠΑ δυτικά, την σοβιετική ανατολικά, τον Ντε Γκωλ με αντιστασιακούς βόρεια.
- Ο στρατοπεδάρχης μας συγκεντρώνει, μας ενημερώνει ότι η Γερμανία αντιστέκεται ακόμα στους Σοβιετικούς και παραδίδεται δυτικά, μας κατευθύνει και εξαφανίζεται. Συναντάμε πρώτα λευκές σημαίες και στον σταθμό του Wurzen πέφτουμε σε μεθυσμένη αμερικάνικη φρουρά.
- Άκουσα για πρώτη φορά το «Did the Germans treαt you badly?». «Μα δεν περάσατε από άλλα στρατόπεδα!» η οργισμένη απάντηση που δικαιώθηκε από το οικονομικό «ντάντεμα» της ηττημένης ανθρωποκτόνου χώρας. Πάντως μας περιποιήθηκαν, μας τάισαν κι άνοιξαν τον σταθμό για να μην κοιμηθούμε επιτέλους στο ύπαιθρο με τις βρεγμένες κουβέρτες μας.
Όταν η «στρατιωτική κυβέρνηση» μας τακτοποίησε, πέντε από τις διασκορπισμένες Ελληνίδες σε ξενοδοχείο της Λειψίας, μας έρχονταν αμέτρητα πακέτα από Ελληνοαμερικανούς αξιωματικούς.
- Μας αιφνιδίασε η ενόχληση τριών εκπροσώπων του Ερυθρού Στρατού στη θέα του κόκκινου τριγώνου των αντιστασιακών. Όμως οι καταγραφές τους που έφτασαν στην Ελλάδα ήταν σωστές.
- Επιστροφή επιτέλους στην Ελλάδα μέσω Γιουγκοσλαβίας με ρωσικό συρμό το καλοκαίρι του 1945, όταν η Λειψία ενσωματώθηκε στη ζώνη της ΕΣΣΔ. Από τότε αγάπησα τη Γιουγκοσλαβία, που μας φρόντισε, όσο τους αντιστασιακούς μας που φιλοξενούσε.
-Φτάνοντας στην Αθήνα από τα σύνορα της Φλώρινας, γίνομαι δεκτή σε εξετάσεις για να μην χάσω το έτος μου με την εξής ερώτηση του αρμοδίου καθηγητή: “Σας καλύπτει η συμφωνία της Βαρκίζης;” (όχι «της Βάρκιζας»). Και η ευχάριστη έκπληξη! Στο δικό του μάθημα πήρα τον καλύτερο βαθμό ».
Όταν η Μπέτυ ερωτήθηκε αργότερα ποια είναι μια ανάμνηση της από το Ολοκαύτωμα που δεν σβήνει με το χρόνο, έδωσε μια απάντηση που μόνο μια γυναίκα μπορούσε να δώσει:
«Η «ανάμνηση που δεν σβήνει με το χρόνο» έπεται του Ολοκαυτώματος κατά πενηνταεφτά χρόνια. Στην ίδια επετειακή γιορτή του Ράβενσμπρουκ (21.4.2002) έγινε προσκλητήριο όλων των νεκρών του, αντιστασιακών κι Εβραίων, με όνομα, επώνυμο, ηλικία κι απόθεση στο χώμα ενός γαρίφαλου για τον καθένα. Οι ηλικίες των Εβραίων κυμαίνονταν από τα 95 χρόνια ως τη μία εβδομάδα, τη μία, τη μισή, τη μηδενική ώρα. Οι τελευταίες ήταν των νεογέννητων εβραιόπουλων που επιβίωναν μέσα στη μήτρα πεινασμένων-μισοπεθαμένων μανάδων και πέθαιναν μόλις την εγκατέλειπαν. Σε κάποιες περιπτώσεις το επόμενο όνομα ήταν της μάνας. Κλαίω σπάνια, αλλά θυμήθηκα την παιδίατρο του γιου μου, που μιλούσε για την «αφάνταστη δύναμη επιβίωσης των νεογέννητων» και κρύφτηκα για να μη γίνω θέαμα. Εκείνα τα μωρά είχαν στερηθεί κι αυτήν τη δύναμη. Τι πιο σπαρακτικό!
Η Μπέτυ Βακαλοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πολυτεχνείο με υποτροφία και αποφοίτησε το 1948 ως Αρχιτέκτονας-Πολεοδόμος. Στη συνέχεια δίδαξε ως ΕΠΔ στην έδρα Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων του ΕΜΠ. Παραιτήθηκε από τη θέση της με το πραξικόπημα του 1967 και συμμετείχε στο κίνημα κατά της χούντας. Στη μεταπολίτευση ασχολήθηκε συνδικαλιστικά με το Τεχνικό Επιμελητήριο. Πολιτικά εντάθηκε στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς.
Η Μπέτυ δεν μπορεί να είναι μαζί μας απόψε. Είναι μαζί μας όμως οι ιδέες της, οι αγώνες της και η συμβολή της για ένα διαφορετικό κόσμο στον οποίο οι γυναίκες θα έχουν τον ρόλο που τους αξίζει.
(Τα στοιχεία από συνεντεύξεις της Μπέτυ στην ΑΥΓΗ και την ΕΠΟΧΗ)
Τ.Μ
Ναζιστικό σταρτόπεδο Ράβενσμπρουκ
Αφιερωνουμε την σημερινή μας εκδήλωση σττην Μπέτυ Βακαλοπούλου
Σάββατο 5 Δεκέμβρη 2020, ώρα 6 μμ Διαδικτυακή εκδήλωση «Σκέψεις και προβληματισμοί για την έμφυλη βία»
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, το «ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι» και η «ΣΤΑΣΗ στο Καλαμάκι» σας καλούν να παρακολουθήσετε διαδικτυακά την προβολή του ντοκιμαντέρ της Βίλμας Μενίκη «Οι Κατίνες μου».
Θα ακολουθήσει συζήτηση για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία μας τότε και τώρα, τα στερεότυπα και την έμφυλη βία με τη δημιουργό του ντοκιμαντέρ Βίλμα Μενίκη, καθηγήτρια, τη Νένα Βενετσάνου, τραγουδίστρια και τραγουδοποιό και τη Μαρουλίνα Πλακάκη, μέλος των συλλογικοτήτων μας .Στη συζήτηση θα παρέμβουν εκπρόσωποι γυναικείων οργανώσεων, συλλογικοτήτων και φορέων.
Το «ΑΝΩ-ΚΑΤΩ στο Καλαμάκι» και η «ΣΤΑΣΗ στο Καλαμάκι» αφιερώνουν την εκδήλωση αυτή σε κάθε γυναίκα που σπάει τη σιωπή.
Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά απότις σελίδες μας στο Facebook https://www.facebook.com/anokatokalamaki και https://www.facebook.com/Στάση-στο-Καλαμάκι-109894250474349
Συντελεστές της ταινίας
Σκηνοθεσία, σενάριο, έρευνα: Βίλμα Μενίκη
Μοντάζ: Κάρμεν Ζωγράφου
Μουσική: Νένα Βενετσάνου, Stringless, Χριστίνα Κυριακίδου, Barbara Strozzi
Παραγωγή: Βίλμα Μενίκη, 2019
Διάρκεια: 74΄
Λίγα λόγια για τις Κατίνες
Η «Κατίνα» ήταν το περιοδικό της «Αυτόνομης Ομάδας Γυναικών Θεσσαλονίκης» που εμφανίστηκαν το 1985 και έδρασαν για μία δεκαετία. Δεκαπέντε γυναίκες, φοιτήτριες τότε, που αποτέλεσαν τον πυρήνα της ομάδας και οι εκατοντάδες άλλες, που ακολούθησαν, αμφισβήτησαν τα πατριαρχικά στερεότυπα της τότε κοινωνίας και έκαναν πρωτοποριακές για την εποχή τους δράσεις. Μεταξύ των πιο σημαντικών δράσεών τους ήταν:
η δημιουργία της SOS γραμμής για κακοποιημένες και βιασμένες γυναίκες που λειτουργούσε καθημερινά (1991-1995), φεστιβάλ γυναικών, διαμαρτυρίες και πορείες μέσα στην πόλη και η έκδοση του φεμινιστικού περιοδικού «Κατίνα» με 7 τεύχη.
Το ντοκιμαντέρ «Οι Κατίνες μου» επιχειρεί να καταγράψει σήμερα την ιστορία της ομάδας στη Θεσσαλονίκη και την πορεία της δημιουργού μέσα από αυτήν.
Συνεχίζοντας τις δράσεις αλληλεγγύης συνεργαστήκαμε με τη φεμινιστική συλλογικότητα "Το Μωβ" και τους παραδώσαμε στον πολυχώρο μας ρούχα, παπούτσια και είδη ατομικής υγιεινής που προέρχονταν από προσφορές μελών και φίλων μας.
Τα είδη αυτά "Το Μωβ" τα μοίρασε στις γυναίκες στο κέντρο κράτησης προσφύγων της Αμυγδαλέζας κατά την τελευταία επίσκεψή τους σε αυτό.
Αναδημοσιεύουμε άρθρο από την ηλεκτρονική τους εφημερίδα όπου καταγράφεται η τραγική κατάσταση που βιώνουν οι ταλαιπωρημένες αυτές γυναίκες, και που οφείλεται τόσο στις κακές συνθήκες διαβίωσης όσο και στην ολιγωρία και τις καθυστερήσεις των αρμόδιων αρχών.
"Το Μωβ" στα πλαισια της πολύπλευσης δράσης του, στέκεται πάντα με αλληλεγγύη δίπλα τους και τις στηρίζει όσο μπορεί σε διάφορα επίπεδα και θα έχει την κατά το δυνατόν συνδρομή μας.
__________
Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020, και εκ νέου εκτάκτως το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2020, επισκεφτήκαμε τις κρατούμενες στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Μοιράσαμε τρόφιμα, ρούχα και παπούτσια και μιλήσαμε με τις γυναίκες, τις οικογένειες καθώς και με μια ασυνόδευτη ανήλικη. Δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι η απόγνωση των κρατουμένων αυξάνεται επικίνδυνα λόγω των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν στο ισχύον απάνθρωπο σύστημα της διοικητικής κράτησης. Είναι ενδεικτικό ότι τρεις κρατούμενες έκαναν την τελευταία εβδομάδα απόπειρα αυτοκτονίας, μην αντέχοντας άλλο την κατάσταση αυτή. Τις στηρίζουμε σε διάφορα επίπεδα όσο μπορούμε, και δημοσιεύουμε εδώ τις τραγικές υποθέσεις τους, καταγγέλοντας την ολιγωρία των αρμόδιων αρχών και υπηρεσιών:
- Η πρώτη είναι μια νεαρή Κονγκολέζα, ανήλικο θύμα τράφικινγκ στην Αφρική και 19 ετών σήμερα, αιτούσα άσυλο από 5/9/2019. Έφτασε στην Ελλάδα ως ασυνόδευτη ανήλικη και διέμενε αρχικά στο ΚΥΤ Μόριας, όπου αναγνωρίστηκε ως ευάλωτη λόγω των σωματικών και ψυχικών τραυμάτων της, αλλά δεν είχε την πλαισίωση που θα έπρεπε ως θύμα τράφικινγκ. Συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Αθήνας στις 4/8/2020 όταν προσπάθησε να φύγει στο εξωτερικό, και κατόπιν μετήχθη στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Με την υπόθεση αυτή ασχολούμαστε από τέλος Αυγούστου 2020 και ενημερώσαμε σχετικά την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η οποία την παρέπεμψε στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) για νομική υποστήριξη. Παρόλα αυτά η Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στις 23/9/2020 αποφάσισε την παράταση της κράτησής της, γεγονός που την καταρράκωσε ακόμα περισσότερο. Στις 19/10/2020 έδωσε την συνέντευξή της για την αίτηση ασύλου στο Αυτοτελές Κλιμάκιο Ασύλου της Αμυγδαλέζας. Παρότι η Υπηρεσία Ασύλου εισηγήθηκε την μη κράτησή της την ίδια μέρα, 19/10/2020, η Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής δεν την άφησε ελεύθερη. Η εντελώς αδικαιολόγητη και απάνθρωπη συνέχιση της κράτησής της οδήγησε την κοπέλα σε απόπειρα αυτοκτονίας στις 22/10/2020. Κατάπιε 500 ml σαμπουάν και μεταφέρθηκε στα επείγοντα του νοσοκομείου Γεννηματά, όπου υποβλήθηκε σε εξετάσεις και νοσηλεύτηκε με διάγνωση δηλητηρίασης. Τότε και μόνο αποφάσισε επιτέλους η Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής να την αφήσει ελεύθερη, στις 22/10/2020. Στις 23/10/2020 πήρε εξιτήριο και τώρα βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης. Ήμασταν δίπλα της στο νοσοκομείο, συνεχίζουμε να την στηρίζουμε και τώρα. Ευχαριστούμε την κα Τατιάνα Παπαναστασίου από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και την δικηγόρο κα Κλοτίλδη Προύτζου από το ΕΣΠ για την συνεργασία.
Εν τω μεταξύ από την Κυριακή 25/10/2020 αρκετές κρατούμενες ξεκίνησαν απεργία πείνας ως διαμαρτυρία και καταγγελία για όλα αυτά.
Όσον αφορά τις δύο καταγγελίες που δημοσιεύσαμε μετά την επίσκεψή μας στην Αμυγδαλέζα στις 8/8/2020 (βλ. δημοσίευμα του Μωβ 14/8/2020), θέλουμε να ευχαριστήσουμε την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η οποία ανταποκρίθηκε αμέσως και παρέπεμψε τις υποθέσεις της σεξουαλικής παρενόχλησης από αστυνομικό στην Πέτρου Ράλλη και του βιασμού στη Χίο, στην ΔΙΟΤΙΜΑ και στο ΕΣΠ αντίστοιχα, για νομική υποστήριξη των δυο κρατουμένων γυναικών. Δυστυχώς όμως οι διαδικασίες αργούν, οι αρμόδιες αστυνομικές και δικαστικές αρχές δεν ανταποκρίνονται θετικά, και οι γυναίκες παραμένουν κρατούμενες ακόμα στην Αμυγδαλέζα, επί σειρά μηνών.
Ειδικά για την επιζήσασα βιασμού θέλουμε να ευχαριστήσουμε την δικηγόρο κα Μαρία-Λουίζα Καραγιαννοπούλου από το ΕΣΠ με το οποίο συνεργαζόμαστε για την υπόθεση αυτή. Είναι σκανδαλώδες ότι έχει απορριφθεί και το αίτημα άρσης του γεωγραφικού περιορισμού από το ΚΥΤ Χίου, και οι αντιρρήσεις κατά της κράτησής της από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, που σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να γυρίσει εκεί όπου βιάστηκε, και ενώ ο δράστης δεν έχει συλληφθεί καν. Εν τω μεταξύ η γυναίκα έκτοτε βρίσκεται σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και υποφέρει από γυναικολογικά προβλήματα. Και προφανώς όλα αυτά όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται, αλλά αντιθέτως επιδεινώνονται σε συνθήκες κράτησης.
Επίσης είναι τραγικό το γεγονός ότι η κρατούμενη που έκανε την καταγγελία για τον αστυνομικό της Πέτρου Ράλλη είναι 27 χρόνια στην Ελλάδα, έχει ανήλικο παιδί 16 χρονών με Έλληνα υπήκοο, το παιδί έχει ελληνική υπηκοότητα, κι αυτή ακόμα δεν έχει χαρτιά, περιμένει απόφαση επί της προσφυγής της για άσυλο από το 2016.
Κατά το επισκεπτήριό μας στην Αμυγδαλέζα στις 18/10/2020 υπήρχαν συνολικά 35 γυναίκες κρατούμενες από τις εξής χώρες (αλφαβητικά): Αίγυπτος (1), Αιθιοπία (1), Αλβανία (1), Αφγανιστάν (1), Γεωργία (2), Ερυθραία (2), Ινδονησία (2), Ιράκ (1), Κίνα (1), Κονγκό (2), Λευκορωσία (1), Μαρόκο (3), Μολδαβία (1), Ρουμανία (1), Ρωσία (4), Σομαλία (3), Συρία (4), Τουρκία (1), Φιλιππίνες (2), και (1) ακαθόριστης υπηκοότητας. Επιπλέον υπήρχε 1 ασυνόδευτη ανήλικη από το Αφγανιστάν καθώς και κρατούμενες οικογένειες με παιδιά ακόμα και πολύ μικρής ηλικίας, και συγκεκριμένα 1 οικογένεια από το Ιράν, 2 οικογένειες από το Αφγανιστάν, 1 οικογένεια από τη Σομαλία και 1 οικογένεια από τις Φιλιππίνες. Θεωρούμε απαράδεκτο το ότι μεγαλώνουν μέσα στα κάγκελα παιδιά, κάποια από αυτά ήδη επί 8 μήνες, και με άγνωστη προοπτική.
Γενικά λοιπόν διαπιστώνουμε και καταγγέλουμε ότι σημειώνονται μεγάλες καθυστερήσεις στην διεκπεραίωση των υποθέσεων από τις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες, ειδικά μετά το ξέσπασμα του κορωνοϊού, με αποτέλεσμα η κράτηση των γυναικών να παρατείνεται ακόμα περισσότερο χωρίς δική τους ευθύνη. Καθυστερούν τόσο οι διαδικασίες ασύλου για τις αιτούσες άσυλο, όσο και οι διαδικασίες επιστροφής για τις γυναίκες που επιθυμούν την επιστροφή τους στην χώρα τους.
Από την πλευρά μας στεκόμαστε πάντα με αλληλεγγύη δίπλα στις κρατούμενες, και τις στηρίζουμε όσο μπορούμε σε διάφορα επίπεδα.
Ευχαριστούμε πολύ για τις προσφορές των μελών και φίλων του Μωβ, και ιδιαίτερα αυτή τη φορά την πρωτοβουλία «Στάση στο Καλαμάκι – Πολίτες για την πόλη, τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη», η οποία προσέφερε πολύ μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια, με ρούχα, παπούτσια και είδη ατομικής υγιεινής, τα οποία και μοιράσαμε στις κρατούμενες στις 18/10/2020.
ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ!
ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΣΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ!
Το Μωβ – Σωματείο Γυναικείων Δικαιωμάτων
