Τὸ μόνον τῆς ζωῆς του ταξείδιον
Μουσική αφήγηση με τον Γιώργο Μπινιάρη - Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Ο ηθοποιός Γιώργος Μπινιάρης θα μας αφηγηθεί το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" συνοδεία μουσικής από τους Δάφνη Μπινιάρη και Κώστα Σιάγα.
Στο διήγημα αυτό που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1884, ο Γ. Βιζυηνός μας αφηγείται το παραμύθι του ραφτόπουλου και της χρυσόμαλλης νεράιδας. Η συγκινητική σχέση του παππού με τον εγγονό ξυπνά σε όλους μας οικείες μνήμες και μας ταξιδεύει στον γλωσσικό πλούτο του Γεωργίου Βιζυηνού.
Σύντομο βιογραφικό του Γιώργου Μπινιάρη: Γεννήθηκε στην Αρχαία Κόρινθο. Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου. Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, με το φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, με πολλά αθηναϊκά και περιφερειακά θέατρα και με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ο Νίκος Καραθάνος, ο Στάθης Λιβαθινός, ο Δημήτρης Τάρλοου, ο Νικήτα Μιλιβόγεβιτς και πολλοί άλλοι, σε έργα του αρχαίου δράματος καθώς και του κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.
Ένα απόσπασμα από το διήγημα :
Ἦτο φθινόπωρον καὶ ἤρχιζεν ἤδη νὰ καλονυκτώνῃ· ψυχροὶ πλέον οἱ ἄνεμοι ἐσύριζον διὰ τῶν ἀραιῶν τοῦ δάσους δένδρων, ταράσσοντες τὸν ριγηλὸν ὕπνον τῶν ἡμιγύμνων αὐτῶν κλαδίων, ἀφ᾿ ὧν, κλαυθμηρῶς γογγύζοντα, ἐστροβιλίζοντο ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἀναρίθμητα φύλλα. Κατὰ τοιαύτας νύκτας, ἡ ἐκ διαλειμμάτων ὄπισθεν θολερῶν συννέφων προφαίνουσα σελήνη, αὐξάνουσα τὴν ἀγρίαν μελαγχολίαν τῆς Φύσεως διὰ τῶν ὠχρῶν, τῶν «νεκροχλώμων» αὐτῆς ἐπιχρώσεων, ἀντὶ νὰ παρηγορήσῃ, πληροῖ τὴν καρδίαν τοῦ ὁδοιπόρου ἀορίστων φόβων καὶ ἐπανειλημμένων φρικιάσεων. Τὴν ἀγριότητα τοῦ ἡμετέρου ταξειδίου ἐπηύξανεν ἡ ἀνώμαλος ταχύτης, μεθ᾿ ἧς ὁ ὑψηλὸς ἡμῶν ἵππος παρήλαυνεν ἔμπροσθεν τῶν ἑκατέρωθεν τῆς ὁδοῦ ἀντικειμένων, πρὶν ἢ προφθάσω νὰ διακρίνω τὰ ἀμφίβολά των σχήματα πρὸς καθησύχασιν τῆς ὑπόπτου καρδίας μου. Ἡ διαρκὴς καὶ ἐπίσημος σιγὴ τοῦ Θύμιου, τὸ ἀπρομελέτητον τῆς ὁδοιπορίας, ὁ σκοπός, δι᾿ ὃν αὕτη ἐγίνετο, ὁ τρόπος τῆς φανταστικῆς ἐκείνης ἱππασίας, ἐν ᾗ κατὰ μὲν τὸ ἥμισυ ἐκρεμάμην ἀπὸ τῆς ζώνης τοῦ Θύμιου κατὰ δὲ τὸ ἥμισυ ἐλικνιζόμην ἐπὶ τῶν ὀπισθίων του ἵππου -ταῦτα πάντα ἐνῶ ἐκράτουν τὴν παιδικήν μου καρδίαν ἐν διαρκῇ ἀνησυχίαν, ἐξῆπτον τὴν φαντασίαν μου μέχρι παραισθησίας.
Ο Γεώργιος Βιζυηνός (1849-1896) ποιητής και πεζογράφος γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Όταν τελείωσε το δημοτικό, δούλεψε αρχικά στην Πόλη για τρία χρόνια σ' ένα ραφτάδικο. Το 1867 πήγε στην Κύπρο για να γίνει κληρικός και το 1872 γράφτηκε ως ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1873 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Ποιητικά. Η συλλογή αυτή συνέβαλε στη γνωριμία του με τον πάμπλουτο Έλληνα Γεώργιο Ζαρίφη που του παρείχε τα οικονομικά μέσα για να ταξιδέψει στην Αθήνα και να γραφτεί στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Συνέχισε τις σπουδές του στη φιλοσοφία στο Γκαίτιγκεν της Γερμανίας του στη Λιψία, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ιστορία της φιλοσοφίας, την αισθητική και την ψυχολογία. Το 1880 άρχισε να γράφει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα "Το παιχνίδι υπό έποψη ψυχολογική και παιδαγωγική". Το 1883 πήγε στο Λονδίνο όπου άρχισε να γράφει τα διηγήματά του με πρώτο "Το αμάρτημα της μητρός μου" και τα "Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως" (1883), "Ποιος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου" (1883), "Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας" (1884), "Πρωτομαγιά" (1884), "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" (1884), "Διατί η μηλιά δεν έγεινε μηλέα" (1885) και "Ο Μοσκώβ Σελήμ". Το 1884 λόγω του θανάτου του Γ. Ζαρίφη επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο. Το 1885 ανακηρύχτηκε παμψηφεί υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή. Ωστόσο οι φιλολογικοί κύκλοι τον περιφρονούσαν και χωρίς λόγο απολύθηκε. Για να ζήσει, εργάστηκε ως καθηγητής της Δραματολογίας στο Ωδείο Αθηνών. Το 1890 άρχισαν τα συμπτώματα μιας ασθένειας των νεύρων και μετέβη για λουτρά στις κεντρικές Άλπεις της Αυστρίας, όμως η κατάστασή του δεν βελτιώθηκε. Ο συγγραφέας σε ηλικία 40 ετών ερωτεύθηκε σφοδρά ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, το οποίο ζήτησε σε γάμο αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε από τη μητέρα της. Ακολούθησαν θλιβερά επεισόδια που κατέληξαν στον εγκλεισμό του Βιζυηνού στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο, όπου και πέθανε τον Απρίλιο του 1896.
.